Natuurlijk voel ook ik de kredietcrisis als de koude adem van Voldemort in mijn nek. Gelukkig ben ik net zo'n klein bijdehandje als Harry Potter en vertik ik het gewoon me over te geven aan het doemdenken waaraan velen zich graag laven. Terwijl de Dementors tallozen verstijven, oefen ik braaf mijn toverspreuken en ben ik een selectieve lezer geworden: het verhaal van de wijze Perkamentus is interessanter en hoopgevender dan het geklaag van die suffe Duffelingen.

Bovendien, welke keuze heb ik?

In de stress schieten en bij de pakken neer gaan zitten helpt zeker niet. Ik heb natuurlijk een veel dieper liggende filosofie, aangezien ik allang door de 'schijnveiligheid' van ons rijke, westerse land heb heen geprikt. We verzekeren ons hier tegen alles, zelfs tegen onderverzekering, maar als puntje bij paaltje komt, heb je er niets aan. Je spaarverzekering, je pensioenverzekering, ze zijn allemaal geen drol meer waard.

De pleuris
En áls dan de boel in elkaar klapt, breekt, uiteraard, de pleuris uit. Paniek onder al die 'zenuweleiers' wiens levensgeluk afhangt van de beurskoersen. Ze rennen alle kanten op, schreeuwen, gillen, huilen en tieren, springen van het dak of kruipen onder een steen. Totdat de sirenes stilvallen, de orkaan gaat liggen en de regen stopt. Voorzichtig komen ze uit hun schuilplaats om tot de nuchtere, misschien ontluisterende conclusie te komen dat de wereld er nog steeds hetzelfde uitziet. Dat de vogeltjes nog steeds fluiten. Dat de wereld écht gewoon doordraait. Dat we er rustig een paar clichés tegenaan kunnen gooien, want na regen komt inderdaad zonneschijn, er zijn nergens toppen zonder dalen en achter die vermaledijde wolken schijnt altijd die ene zon.

Het doel voor ogen houden
Dus blijf ik geloven in het redelijk zelfhelend vermogen van onze wereldeconomie (met een aantal intelligente, stressbestendige mensen met een gezonde langetermijnvisie aan de knoppen) én mijn eigen kunnen. Ik blijf mijn klanten adviseren over hun communicatie-uitingen, schrijf teksten voor websites, nieuwsbrieven en blogs en doe geen rare dingen zoals stunten met abonnementen, mijn rekeningen later betalen of mijn uurtarief verlagen. Onnozele acties waarmee je je geloofwaardigheid voor eens en voor altijd verkwanselt.

Roseetje?
Waak voor paniek en blijf, vol enthousiasme en zelfvertrouwen, op het pad dat je al had uitgestippeld. Crisis? Crisis? Welke crisis!? Het zijn gewoon nieuwe tijden, met andere uitdagingen, voor iedereen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, op dezelfde wereldbol. En als je dan toch een traan wilt laten, doe dat dan samen met anderen, met een borreltje erbij. Netwerken, heet dat. Kun je nog een leuke klant aan overhouden.

Naschrift: het is natuurlijk niet mijn intentie de groteskheid en brute kracht van de crisis te bagatelliseren. Duizenden zijn hun baan kwijt, hun huis of hun spaarcenten. Of alles. Ik wil alleen zeggen dat het geen zin heeft om desperaat 'crisismanagement' toe te passen. Als je failliet gaat, ga je failliet. Soit. Ik ben er alleen van overtuigd dat dat moment een stuk verder in de toekomst ligt (of helemaal niet plaatsvindt) wanneer je je omringt met positieve energie. Harry Potter won het zelfs van de dood - we overleven dit wel.

link | 0 reacties