In 1990 begon ik een studie Nederlands/Tekstschrijven aan de Hogeschool Holland. Tijdens de introductieweek (honderden hitsige studenten in spé bij elkaar in een tentenkamp in Spaarnwoude) kwamen mijn vers verworven en minstens zo onschuldige vriendinnetje Marianne (uit 't brave Bussum) en ik (uit 't brave Uitgeest) al snel in contact met het Amsterdamse Tuig&Gajes: straatjochies van rond de twintig, net iets te slim om in de criminele voetsporen van hun foute vrienden te treden. Dus kozen ze met veel bravoure voor een studie Commerciële Economie, Internationaal Management of zelfs Milieukunde.

Onder deze, veelal in Australian trainingspakken gestoken jongens, bevond zich de Amsterdammer der Amsterdammers: Manuel Hentzepeter. Ruwe bolster, blanke pit. Met zijn piekige, lange haar in een staartje, spits gezicht, brutale kop, slissende tongval en onvervalst Amsterdams accent, elke zin eindigend met "weet je", vertegenwoordigde hij voor ons de Amsterdamse Vrijbuiter.

Manuel Hentzepeter, die ons elke maandagochtend in de pauze uitgebreid kwam vertellen over de 'wijven' die hij dat weekend weer had 'gescoord'. In geuren en kleuren weidde hij uit over zijn veroveringen en de daarbij toegepaste technieken. Manuel was geen adonis, maar hij wist (als we zijn verhalen mochten geloven) met zijn babbel genoeg vrouwen te verleiden tot een pas-de-deux. "Nakken," noemde hij dat gewoon. Ook de mislukte avances werden ons niet onthouden; Manuel kon zelf smakelijk lachen om de afwijzingen van de dames die zijn pad kruisten en dan vooral om zijn eigen reactie daarop. "Die chick was echt een crazy kat! Dus ik zeg tegen me matties, ik ga effe babbeltje maken, weet je wel. Nou, toen zei dat wijf, rot jij effe lekker op. Wij lache natuurlijk, weet je wel. Ik zei, je mag blij zijn als er ooit nog een vent jou wil nakke, met je dikke plofkop van je! Krijg lekker de tering! Dat wijf ging bijna janke, man."Blauwtjes liep Manuel niet. Simpelweg omdat hij dat zelf niet zo zag. "Als ze niet willen, dan willen ze niet, weet je."

Aan Manuel heb ik mijn (bijna) onvervalste Amsterdams accent te danken. Ik wilde zo snel mogelijk mijn boerenmeisjesmantel afschudden en opgaan in het Amsterdamse. Mezelf de don't fuck with me-attitude aanmeten en als city chick door het leven gaan. Ik had altijd al iets met Amsterdam*. Met de door Manuel geïnspireerde tongval en wat snel opgepikte slang (hoofdzakelijk Surinaams) is me dit aardig gelukt. Binnen een jaar woonde ik zes hoog in een Bijlmerflat met wietplantage, een etage onder een Ghanese mafiakoning, waardoor ik niet alleen met 'respect' werd behandeld door elke Afrikaan die ik tegenkwam in winkelcentrum de Amsterdamse Poort, maar bovendien tijdig werd gewaarschuwd wanneer er weer eens hommeles uitbrak in de ondergrondse parkeergarage ("Eva! You stay inside tonight, okay?") en schuimde ik door het nachtleven, van de Roxy via de iT naar de Richter.

Manuel Hentzepeter. Door de jaren heen ben ik hem nog regelmatig tegengekomen. Altijd een grote bek, grote plannen, grote verhalen. Een lieve jongen toch. Hij praatte veel, vermoeiend veel, maar had het hart op de juiste plaats. Kon slecht tegen onrechtvaardigheid en had een groot sociaal gevoel, ondanks het vaak geuite "Daar heb ik schijt aan, weet je". Hij werkte uiteindelijk bij een woningbouwvereniging als huismeester of iets dergelijks. Manuel was oké.

Nu is Manuel dood. Hij kreeg een hartstilstand tijdens zijn vakantie. Over twee weken, op 18 september, zou hij 35 zijn geworden. Ik had hem al jaren niet meer gezien, al ving ik via via wel eens wat over hem op. Ik schrok van het bericht. Manuel hoorde toch een beetje bij me. Bij mijn 'ontgroening'. Bij mijn Amsterdammer-zijn.

Manuel Hentzepeter. Hij was een gouwe gozer. Weet je.

* misschien omdat mijn voorvaderen er zijn geboren en getogen? (Tussen pakweg 1700 en 1920 hebben de Smitten altijd in Amsterdam gewoond en gewerkt (veelal als aannemer, bouwkundige of architect.)

link | 0 reacties