Leuke kop, schiet het door me heen. Tot mijn verbazing loopt hij rechtstreeks op mijn vriendin af, die naast mij aan de bar staat. Ze begroeten elkaar hartelijk en Sylvia stelt hem even aan mij voor zijnde haar vroegere buurman. Hij lacht een mooie rij tanden bloot en schudt me de hand. "Zo, stevige handdruk, Eva!" "O, sorry, doe ik je pijn?" is mijn standaard antwoord op deze veelgehoorde opmerking. Best leuke vent, denk ik, niet zo groot, maar wel een goed gebouwde verschijning.

Wanneer de twee hun voor mij onverstaanbare gesprek vervolgen, kijk ik weer om me heen. Het is druk, lawaaiig en warm in Hotel Arena en ik heb geen zin om moeite te doen de koetjes en kalfjes te blijven volgen. Bovendien, hij kent Sylvia, dus mocht hij werk van me willen maken, hij weet me te vinden, besluit ik, een tikkeltje arrogant. Maar dat is nu eenmaal het standpunt dat past bij de passieve houding jegens mannen die ik momenteel gemakshalve hanteer. Geen zin meer om moeite te doen. Als hij me leuk vindt, hoor ik het wel.

Maar dan vang ik flarden van het gesprek op die alle deuren op voorhand al voor hem sluiten. "Ik heb een Polo besteld," hoor ik de buurman trots zeggen. Ik heb een Polo besteld. Ik heb een Polo besteld. Een Polo. Zoek het woord ‘afknapper’ op in het Grote Woordenboek voor Mannelijke Dertigplussers en je vindt er een enorme foto van een Volkswagen Polo. Naast die onvermijdelijke witte sokken, het nog thuis wonen bij moeders of dat eeuwige studentikoze eenkamerappartement is er niets onaantrekkelijkers dan een volwassen vent (lees: dertigplusser) in een fantasieloze, te kleine vrouwenauto.

Voor een jochie van 22 die van zijn (hopelijk) zuurverdiende centjes zijn eerste autootje wil kopen, is een Golfje of een Polootje een prima optie. Een Mini Cooper of een oude Ford Mustang getuigen uiteraard van wat meer karakter, maar goed. Op die leeftijd heb je nog even om daaraan te werken. Maar van een man boven de dertig verwacht ik meer klasse. Meer karakter, meer sjeu, meer ambitie. Heus, ik ben geen golddigger die een vent zoekt met een grote Audi, BMW of Jaguar - mijn eigen bak is hip genoeg - maar ik kijk wel degelijk naar de auto waarin iemand rijdt. Wat dat betreft ben ik net als de meeste mannen, een auto is voor mij meer dan vier wielen die je van A naar B brengen. Al ontkende ik dat natuurlijk ten zeerste toen ik na de geboorte van mijn dochter twee jaar lang uit praktische overwegingen in een twaalf jaar oude rode Passat reed. Maar dat terzijde.

Voor mij is de auto waarin je rijdt een verlengstuk van je persoonlijkheid. Net als je boekenkast, je cd-collectie en de inhoud van je keukenkastjes. Ik gebruik de informatie over het bij de man behorende automerk en -type niet zozeer om de financiële geloofwaardigheid te peilen (al blijft die natuurlijk niet onopgemerkt), maar vooral om de persoonlijkheid in te kleuren. Ik val op krachtige, ambitieuze, volwassen mannen met humor en lef. En die zitten niet dubbelgevouwen in een Ford Fiesta, een Opel Corsa of een Peugeot 106. Zelfs de 206 is discutabel. Maar bovenal, ze rijden niet in een Volkswagen Polo.

"Hij is erg geïnteresseerd in je, Eef!" giechelt Sylvia wanneer de ex-buurman zijn weg door de dansende en sjansende menigte vervolgt. "Syl. Een Polo. Sorry hoor." Sylvia schudt bedenkelijk het hoofd. "Ja, da’s wel een beetje triest, hè. Hij reed eerst een A4, maar die is wegbezuinigd. Hij is trouwens wel erg fout hoor, eigenlijk niets voor jou. Hij heeft thuis een dikke, lelijke Surinaamse zitten met twee kinderen en zelf gaat hij altijd de hort op. Zag hem laatst met zo’n blonde bimbo, echt zo cliché!" Heel voorspelbaar, inderdaad. Maar dat wist ik al. Hij rijdt namelijk binnenkort een Polo.

link | 0 reacties