Uitgeest, 1989. Ik was zeventien, net als mijn beste vriendin Miranda. Wij deden alles samen. Samen puberen, samen basketballen, samen stappen in de plaatselijke disco, samen make-uppen, samen de platen van The Police herontdekken, samen alles meezingen met de Wee Papa Kutrappers en Salt&Pepa, samen giechelen, samen een dagboek schrijven, samen ongesteld zijn en samen verkering hebben met twee vrienden die ook altijd samen waren. We vonden het zelfs hilarisch dat ik mijn eerste zoen kreeg van haar op-dat-moment-toevallig-even-ex-vriendje. Kortom, zo’n vriendschap die je alleen tussen je twaalfde en je twintigste kunt hebben, voordat studie, werk, mannen en het leven écht beslag op je leggen.

Toen Miranda’s ouders 25 jaar getrouwd waren werd ik dan ook als ‘aanhang’ uitgenodigd voor een avondje uit. We zouden met z’n vieren ergens heengaan – waarheen, dat was nog een verrassing. Miranda en ik konden gissen wat we wilden, haar ouders lieten niks los.

Wij hoopten natuurlijk op een avondje Amsterdam, weg uit het dorp. Maar toen de feestavond aanbrak en wij helemaal opgedoft in de auto stapten, merkten we al snel dat die droom in duigen viel. Waar Amsterdam linksaf was, gingen wij rechts, door de weilanden richting Akersloot, Limmen en Castricum. Deze plaatsen staan in de Grote Bosatlas maar geloof me, pas sinds de 69e druk. We zaten al akelig dichtbij Heiloo toen Miranda met angst in haar stem uitriep: “We gaan naar kwartje koffie!” (Heus, ik verwacht niet dat jij weet wat kwartje Koffie is – zonder de familie De Wildt had ik nu nog niet geweten dat kwartje koffie de bijnaam was van een troosteloos Van der Valk-motel, pal aan de provinciale weg in Heiloo. Ooit, in een prehistorisch euroloos tijdperk, werd er koffie geschonken voor een kwartje).

Je 25-jarig huwelijksfeest vieren bij kwartje koffie lijkt mij de nekslag voor je relatie – dit kan echt niet het eindpunt zijn van onze vijftien minuten durende reis. De ministeckletters op het voor ons opdoemende reclamebord van het motel sterken mij in die gedachte. Koffie & gebak, fl. 2,25. (Met dat kwartje kom je er blijkbaar niet meer). En eronder: Vanavond: diner-dansant met Benny Neyman. Dát is helemaal fout – die naam fluíster je op onze leeftijd niet eens. Maar als ik Miranda’s moeder hoor gniffelen en ook de mondhoeken van haar vader zie omkrullen, gaan alle alarmbellen rinkelen. Miranda beklaagt zich vergeefs bij haar ouders en even later knerpt het parkeerplaatsgrint onder de banden. Naast ons zien we een besnorde touringcarchauffeur de ene na de andere bejaarde uit een bus helpen. Verderop stappen vier kirrende vrouwen van middelbare leeftijd uit een Suzuki Alto. De sjaaltjes om hun nek en de bumpersticker spreken boekdelen. Dit zijn doorgewinterde, die-hard, hardcore Benny-fans. Daar staan wij dan, met onze kokette minirokjes en beschadigde puberzielen.

Met een Malibu-jus voor onze beteuterde neus zitten we aan een keurig gedekte tafel met plastic bloemstuk in een zaal waar de gezelligheid uit de koker komt van een ongeïnspireerde Van der Valk-stylist. Volle bak voor Benny – alle tafels bezet, met een gemiddelde leeftijd van ergens tussen de 47 en schijndood. Benny heeft een brede schare fans, maar onze leeftijdscategorie is duidelijk zwaar ondervertegenwoordigd. Miranda en ik weten ons geen houding te geven en knoeien maar wat met stokbrood en kruidenboter.

Daar is Benny. Ergens tussen de garnalencocktail en de champagnespoom maakt hij zijn entree. Pardoes krijgen Miranda en ik de slappe lach. Benny komt uiteraard meteen bij ons tafeltje zingen, tot groot vermaak van Miranda’s ouders. Wij zijn er minder blij mee – hoe gênant! Terwijl de tranen van het lachen over onze wangen biggelen, proberen we zijn blikken, vergeefs, te ontwijken. Benny vindt het wel vermakelijk, lijkt het. En op de een of andere manier maakt hij indruk op me, en niet alleen met zijn stem. Hij is professioneel en op zijn gemak, duidelijk gewend om in afgelegen hutjeknutjeplaatsen op te treden. Hij gooit knikjes van herkenning naar zijn fans die hem waarschijnlijk elk weekend achterna reizen en neemt bloemen en cadeautjes van hen in ontvangst, terwijl hij vol overgave de nummers zingt waar ook wij hem stiekem toch van kennen. Zonder voetlicht, zonder orkestbak, oog in oog met Mien Modaal en Robbie Retard. Hier, in het door God vergeten motel Heiloo, tussen de gangen van het diner-non-dansant door.

Miranda en ik vallen op, niet alleen door onze leeftijd maar ook omdat wij als enigen niet meezingen en -deinen. Het valt ook Benny op en zichtbaar geamuseerd wendt hij zich meermalen tot ons. En geloof me, je krijgt het beroerd warm als iemand je aankijkt en je “waarom fluister ik je naam nog” toezingt. Maar de blikken van Benny zijn niet alleen plagend. Ergens voel ik zijn begrip. Alsof hij het weet. Alsof hij weet dat wij erin geluisd zijn. Alsof hij weet dat wij helemaal niet van garnalencocktails houden en op zaterdagavond liever in de disco staan. Ik krijg een knipoog van hem. Benny Neyman snapt ‘t. Benny ziet heus ook wel dat wij niet in het Benny Neyman-fanprofiel passen. Maar dat deert hem niet. En ons ook niet meer. “Een vrijgezel gaat pas slapen” zing ik uit volle borst mee.

Sinds die avond, sinds het diner-dansant met Benny Neyman, daar in Kwartje Koffie op een zaterdagavond in 1989, bewonder ik de zanger. Je vindt geen cd van hem in mijn kast, maar als jij twee bakvisjes een toch nog leuke avond weet te bezorgen met je stem, je oprechte warmte en een enkele knipoog, heb je mijn respect.

Benny Neyman, 1951 - 2008

link | 0 reacties