Mijn moeder heeft nog nooit een scheet gelaten. Of een wind, zoals ze het zelf zou noemen. Ik kan me dat moeilijk voorstellen. Elk mens laat toch wel eens wat gas vliegen? Toch wil ik haar graag geloven. Enerzijds omdat ik haar inderdaad nog nooit heb kunnen betrappen op een endeldarmfluitconcert, anderzijds omdat er bepaalde dingen zijn waarmee je je moeder niet graag associeert. Scheten laten is zo’n ding, vechten ook. Vreselijk gênant lijkt me dat, een krijsende en vloekende moeder van een andere vrouw te moeten aftrekken. Ook over seks hoef ik mijn moeder niet te horen, al had ze dat, weten mijn broertje en ik met grote stelligheid, minstens twee keer met mijn eigen vader.

Mijn moeder was vroeger een heilige, in mijn ogen. Alles wat uit haar mond kwam, was de enige waarheid. Ik vroeg ooit aan mijn moeder, ik moet een jaar of zeven geweest zijn: “Mam, wat is midden in de nacht?” Mijn moeder antwoordde: “Drie uur ’s nachts, dat is midden in de nacht.” Toen meester Blesgraaf (van basisschool de Molenhoek, eind jaren zeventig) in de klas eens vroeg wat middernacht was, stak ik zoals gewoonlijk als eerste mijn betweterige vingertje op en riep, zeer overtuigd: “Drie uur ’s nachts, meester!” Wat een mazzel, zeg, dat ik dat nou toevallig net die week aan mijn moeder had gevraagd. Maar er is natuurlijk een verschil tussen 'middernacht' en 'midden in de nacht'. Mijn antwoord werd dus fout gerekend en dat vond ik zwaar onterecht, kan ik mij nu, bijna dertig jaar later, nog steeds herinneren. Niet ik, maar de meester had het fout! Al was het maar omdat MIJN moeder altijd gelijk had. Punt.

Natuurlijk kom je er op enig moment in je leven wel achter dat je ouders ook maar mensen zijn. Zo tegen de tijd dat je zelf kinderen hebt dringt dat tot je door. Niemand is perfect. Dus ook mijn moeder niet. Gelukkig maar. Want anders zou ik het mezelf erg moeilijk maken in het leven (zeker nu als moeder), om het minstens net zo goed te doen als zij.

En juist daarom zou mijn moeder best eens een scheet mogen laten. Een klein, beschaafd, geurloos windje. Of voor mijn part een dikke, vette knetterscheet. Gewoon. Omdat ze daar meer mens van wordt. Omdat ze niet perfect hóeft te zijn.

link | 0 reacties