Ergens tussen het wakker worden en het opstaan schoot er een zenuw knel tussen mijn schouderbladen (althans, zo voelt het). Ik kan mijn hoofd amper draaien en mijn armen krijg ik net zo ver omhoog als dat besnorde, Duitse driftkikkertje uit de eerste helft van de vorige eeuw. Lekker dan! Ik laat India nog even over mijn rug hobbelen, hopend op een 'chiropraktische' knak en verlossing, maar helaas, ik zal de dag door moeten brengen met een verstijfd bovenlichaam en een beperkte actieradius.

India kleedt zich zelf aan en net als ik haar Dora-schooltas pak (het elfuurtje bestaat vandaag uit een broodje smeerkaas en een Caprisonne) om haar naar school te brengen, strekt ze haar armen naar me uit.

"Mama, wil je me optillen?" Ik breng haar wel vaker al knuffelend naar school, maar vandaag moet ik haar teleurstellen. "Mama heeft last van haar rug, lief, ik kan je nu echt niet optillen." "Even proberen," zegt ze met lief smekende ogen, doch dwingend. Ach ja, waarom ook niet. Dit is geen geval van 'mama zegt nee en ik kijk even of ik er een ja van kan maken'; deze opvoedkundige val heb ik zelf gezet door India te leren dat wanneer ze denkt dat ze iets niet kan, ze het toch eerst even probeert. Dus ik negeer de pijnscheuten, hijs haar de lucht in en houdt haar tegen me aan. We kijken elkaar diep in de ogen en zeggen even niets. Net als ik smelt voor die vrolijke, bruine ogen en denk, de pijn valt wel mee, ik draag haar wel, zucht India diep. "Mijn lieve mama," zegt ze. Ze geeft me een kusje op m'n wang. Weer kijkt ze me aan. "Zet me nu maar weer neer." Langzaam laat ik haar van me afglijden. "Gaat het een beetje, mama?" vraagt India terwijl ze mijn hand pakt. "Ja hoor, liefie," antwoord ik, terwijl we naar buiten lopen. Ik geef haar een knipoog. "Met mij gaat het hartstikke goed."

link | 0 reacties