Ter ere van de duizendste editie van Taalpost, de geweldige nieuwsbrief van Onze Taal, riepen redacteuren Erik Dams en Marc van Oostendorp de lezers op om mee te schrijven aan een duizendregelig gedicht over taal. En dat was niet aan dovemansoren gericht. 250 dichtende lezers mailden hun poëzie naar Taalpost.

'Dit is mijn taal' is een prachtige ode aan de taal geworden, geschreven door 199 dichters. Ingmar Heytze schreef de eerste vijf regels, die vervolgens op allerlei manieren als inspiratie werden gebruikt door de andere dichters.

'Dit is mijn taal' is een heus collectief liefdesgedicht geworden waaruit duidelijk wordt hoeveel ieder voor zich van zijn of haar taal houdt, en hoezeer dat ons samenbindt. Chapeau, dichters, Erik en Marc!

Dit is mijn taal. Ik kan niet denken zonder haar.
In deze code staat geschreven wat ik zeggen kan,
dat ik besta. Zij wist mijn laatste woorden lang
voordat ik 'mama' zei. Zij is een oude, stille stem in mij.
Wij wonen in elkaar.
(Ingmar Heytze)

Dit zijn mijn zintuigen. Ik kan kijken, horen, ruiken,
proeven en voelen dankzij haar. In letters, woorden,
leestekens en zinnen kan ik alle aanrakingen benoemen.
Ze zijn mijn ogen, oren, neus, mond, mijn vingers.
Samen zijn we een heel lichaam.
(Hans Manders)

Dit zijn mijn woorden, ze likken zich een weg naar daar waar
mijn gemis gedempt wordt en spreken voor zich.
Ze hoeven geen moeite te doen zich verstaanbaar te maken;
een reeds verstilde menigte hunkert
naar mijn gefluister.
(Bouwien Hoorntje)

Naakt in haar zuiverste schoonheid,
flaneert ze met weldoordachte zinnen
naar het ochtendgloren van een dwaze nacht.
In een serene stilte spreken haar woorden
zwijgend tot mijn verbeelding.
(Leo van den Berg)

Lees hier verder >>>

link | 0 reacties