Ik heb altijd wel een liedje in mijn hoofd. Het is sowieso nooit stil tussen mijn oren. Ik ben geen piekeraar, maar er schiet altijd wel iets aan ideeën, Columbische eieren en 'o-ja-dat-moet-ik-ook-nog-even-doen'-dingetjes door mijn gedachten. Gelukkig dus regelmatig overstemd door muziek. Soms een K3-hit van een cd'tje van mijn dochter (dat zijn de hardnekkigste, die krijg je écht niet meer uit je hoofd), soms een evergreen die ik dan uiteindelijk hardop loop mee te blèren. En zelfs muziek waar ik geen woord van versta (Maria Callas' vertolking van Puccini's O mio babbino caro, bijvoorbeeld, daarvan ben ik de vertaling maar eens gaan opzoeken toen ik telkens bij de laatste vier regels moest huilen) kan mij kippenvel bezorgen. Muziek: ik kan en wil niet zonder.

Muziek inspireert, emotioneert en kalmeert. Het zweept, vrolijkt of kalefatert me op. Tijdens een huilbui kan U2 me mezelf weer doen hervinden, maar soms kies ik juist voor Barbra Streisands achtertuinversie van Send in the Clowns om nog even lekker te zwelgen in de tranen en het zware gemoed. Ook wel eens gezond.

Maar ook handig. Wanneer ik extra bruusk wil overkomen in mijn klachtenbrief naar welke mislukte klantenservice dan ook, dan doet Smack my bitch up van The Prodigy wonderen. Wil ik in prachtige, poëtische volzinnen een stuk schrijven voor een website of brochure, dan kies ik voor de pianowerken van Erik Satie (bij voorkeur vertolkt door Reinbert de Leeuw). En moet er een krachtige tekst worden geproduceerd terwijl er een heftige deadline als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt, dan knalt de Zweedse technogrootheid Adam Beyer uit mijn speakers.

Muziek, het prikkelt mijn zintuigen en daarmee de manier waarop ik de woorden op mijn beeldscherm doe verschijnen. 

Niet dat ik mezelf elke dag torpedeer met al die klanken. Soms kan ik ook ontzettend genieten van stilte. Stilte is net als muziek: het geeft ruimte aan gevoelens en gedachten. (Al moet ik bekennen dat stilte in mijzelf ook wel eens een teken kan zijn van een writer's block of gebrek aan inspiratie, maar dan zetten we gewoon snel een muziekje op, want die stilte is oorverdovend en moet snel worden overstemd).

Voor mij als tekstschrijver is het creërend vermogen van stilte
net zo groot als dat van muziek.

Maar goed, deze 'muzikale' inleiding was een bruggetje (inmiddels een enorme Erasmusbrug) naar het feit dat Quibble het optreden van operakoor Kogge Klassiek (op zondag 1 februari om 15.00 uur in de Katholieke kerk in De Goorn) sponsort. U kunt onder andere genieten van Cantique de Jean Racine (Fauré), ensembles en aria’s uit Carmen (Bizet) en Cosi fan tutte (Mozart) en koorstukken uit La Sonnambula (Bellini) en L’elisir d’amore (Donizetti).

Dus rijd op die waarschijnlijk troosteloze eerste zondag van februari naar het Noord-Hollandse De Goorn en laat uw zintuigen prikkelen! En probeer het eens: zet tijdens of na afloop van het concert uw gevoelens en gedachten eens op papier. Niet bij nadenken, gewoon opschrijven wat in u opkomt. In woorden of flarden tekst; zoek niet meteen naar samenhang, het hoeven geen volzinnen te zijn. Ontdek dat ene kleine pareltje in uzelf. Iedereen kan schrijven. Zolang je maar een liedje in je hoofd hebt.

link | 0 reacties